เมื่อบางครั้งฉันกลับไปดาวอังคาร........(~"_"~)

พอดีเมื่อหลายวันก่อนไปหาข้อมูลอารายบางอย่าง พอดีไปเจอบทความนี้ เลยอย่างเอามาให้อ่านกันค้าบบบบ...^_^

บ่อยครั้งที่(พยายาม)รู้สึกว่า “ชีวิต” มันเป็นเรื่องสมมติ และเราเป็นเพียงผงฝุ่นเล็กๆในจักรวาล ที่(ยัง)มีตัวตน… ที่ขับเคลื่อนลมหายใจไปตามกฎเกณฑ์แรงดึงดูด(ของระบบสุริยะหรืออะไรสักอย่าง…

หลาย หนที่มักเผลอนึกไปว่า เราอยู่ได้เพียงลำพัง…คิดอย่างนั้น ทำอย่างนั้น จนเคยชิน (จนอาจพลั้งเผลอเรียกว่า สันดาน) จนกระทั้งเมื่อวันหนึ่ง การเดินทางของเวลา ได้นำพาให้รู้จักมิติบางอย่าง ที่ถูกสร้างขึ้นให้เราได้เรียนรู้…ทำความเข้าใจ กับเงื่อนไขและกฎเกณฑ์ในสิ่งที่เราพยายามครอบครอง…

มีคำตอบมากมายจากหลายผู้คนที่เคยเดินทางผ่านมาและเอ่ยถึงความหมาย…เปรยไว้ ให้ขบคิด

“ความจริง…อยู่ ณ บางแห่ง…ระหว่างนั้น…” มันอาจจะจริง และเราก็ไม่จำเป็นต้องเรียกร้องหามัน…

แต่เราอาจจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เช่นนั้นกระมัง…หากคิดว่า “ชีวิต” ยังเป็นสิ่งที่มีค่า แม้เป็นเพียงผงฝุ่นเล็กๆ…